Hoe jouw kind weer kan genieten van iets zelf doen

Je gaat misschien zo langzamerhand wel twijfelen aan de zelfstandigheid van je kind. Of aan jezelf als ouder. En omdat je af en toe haast hebt of de paniek zo snel mogelijk wilt stoppen, help jij je kind maar gauw even.

Om het op een ander moment weer opnieuw mee te maken.

In dit artikel ga ik je uitleggen hoe jij jouw kind kan helpen weer te genieten van de dingen zelf te doen.

 

Waarom jij meteen moet komen om te helpen

Want anders barst er grote paniek los.

Dat komt niet door de toren die omvalt, of de tekening die mislukt. Nee, dat komt doordat jouw kind in paniek raakt omdat hij of zij niet meteen geholpen wordt. En het gaat er hier nu niet om dat jij dan maar meteen elke keer alles per direct uit je handen moet laten vallen om meteen te helpen. Nee, het gaat er om dat je begrijpt waar het vandaan komt.

Dat komt door zijn geboorte.

Omdat een kind dat verlost is door een spoedkeizersnede, tang of vacuümpomp, ervaren heeft het niet zelf te kunnen. Omdat hij ervaren heeft op het moment dat de paniek zó groot was, dat iemand anders het dan van hem overneemt.

Dit is dé invalshoek vanuit de Innerscore methode waardoor ouders compassie krijgen voor het gedrag van hun kind en anders gaan reageren waardoor de situatie verandert.

In mijn vorige artikel (link nog toevoegen als voorgaande artikel gepubliceerd is) beschreef ik hoe een moeder in mijn praktijk haar kind nu veel beter begrijpt vanuit zijn geboorte. Ze besefte dat de geboorte een blauwdruk is voor het leven en dat de gevoelens van paniek écht zijn. Door alleen dit al te begrijpen, reageert ze veel rustiger.

Wat raakt die paniek bij jou?

 

Inmiddels is ze weer in mijn praktijk geweest. Ze vertelt dat, ook al reageert ze inmiddels rustiger, ze nog steeds niet kan voorkomen dat haar kind zo in paniek raakt. Dat vind ze nog steeds zo lastig. Ze vraagt of ik haar kind kan helpen om rustiger te reageren.

Ik leg haar uit dat ik er van uit ga dat een probleem niet bij het kind ligt. Een situatie met je kind wordt pas moeilijk, wanneer jij je als ouder machteloos voelt over de situatie.

Ik stelde de moeder in mijn praktijk de volgende vraag: ‘Wat gebeurt met jóu als jouw kind je zo in paniek roept?’.

Hier lijkt de trigger te zitten en ze wordt geraakt. Ze geeft aan dat ze het gevoel heeft er thuis vaak alleen voor te staan omdat haar man elke avond laat thuiskomt van zijn werk en vroeg op pad moet, soms ook op zaterdag. Ze begint zo langzamerhand te voelen dat ze faalt als moeder. Ze weet ook gewoon niet wat ze moet doen als haar kind zó begint te gillen.

Ik leg haar uit dat wanneer haar kind dus zo in paniek schiet en boos wordt, zij dus meteen geraakt wordt in haar gevoel van ‘er alleen voor staan’ en ‘voelen dat ze geen goede moeder is.’

 

Je kind spiegelt iets uit jouw eigen kindertijd, iets pijnlijks

Vervolgens vraag ik haar om eens te kijken naar ‘hoelang zij dit gevoel al kent, het gevoel van falen en tekortschieten.’ Deze vraag brengt haar terug naar haar eigen kindertijd, toen ze 7 was. Ze vertelt dat ze als kind ook al onzeker was. Haar moeder was veel ziek en zij hielp met de zorg voor haar jongere broertje. Er ging vaak iets mis en ze dacht dat het door haar kwam. Haar vader was veel weg voor zijn werk. Ze herkent ineens haar huidige gevoel van ‘er alleen voor staan’.

Hier staan we een tijdje bij stil en langzaam komt het besef bij haar binnen dat haar kind simpelweg op een paar hele pijnlijke plekjes duwt. Zonder dat hij daar zelf weet van heeft. En dat zij dus vanuit díe pijn reageert op de paniek van haar kind.

 

‘Wat kan ik doen mijn kind te helpen?’

De moeder maakt inmiddels de beweging van haar kind naar haarzelf. Dat is helpend en nodig om een situatie als deze blijvend te veranderen. Het nemen van deze verantwoording voor het gedrag van je kind, voor zijn gevoelens, maakt dat je kind zich er al niet meer alleen in voelt.

Alleen inzicht is niet voldoende. Een probleem los je niet op, op het niveau waarop het ontstaat. Je moet dus op een ander niveau gaan kijken. Het niveau van oude pijn, oude besluiten, begonnen bij de geboorte. Die van je kind, maar dus ook je eigen geboorte.

Dus vraag ik aan haar hoe zij zelf geboren is. En we kijken naar haar ervaringen als kind, haar oude besluiten. Zo ontstaat er ook voor haarzelf compassie. Begrip voor waarom zij zich gefaald voelt als moeder, of waarom zij de paniek van haar kind zo moeilijk aan kan. Naast het inzicht in de geboorte van haar zoon, is het kijken naar zichzelf de allerbelangrijkste.

Ik zet de inzichten hieronder voor je op een rijtje, zodat je zelf ook je kind kunt gaan helpen.

 

5 stappen die je kunt zetten wanneer je kind zo in paniek raakt

 

Stap 1: Reageer niet op wat er mis gaat, maar op wat je kind voelt.

De paniek of de angst van je kind wanneer de toren omvalt of de tekening mislukt, gaan niet over het niet lukken, maar over de herbeleving van zijn of haar geboorte. Wanneer je dus reageert op die onderlaag, zal je kind zich gehoord en gezien voelen en als vanzelf minder paniek ervaren. Benoem dat je ziet dat je kind in paniek is en laat hem weten dat je er voor hem bent om hem te helpen.

Stap 2: Heel de geboorte van je kind.

Het helen van de geboorte is heel belangrijk. En dat betekent dat je (opnieuw) aandacht besteed aan de hechting, door samen in bad te gaan, veel te kroelen, samen te zijn. Het gevoel van ‘er alleen voor staan’ verminder je door er veel te zijn voor je kind. Hij heeft het nodig om te kunnen inhalen bij jou wat hij toen mogelijk gemist heeft, zeker als hij in de couveuse moest liggen.

Pas van daaruit kan hij weer het zelfvertrouwen gaan opbouwen om de dingen zelf aan te kunnen, stapje voor stapje.

Hier lees je hoe de geboorte van je kind kunt helen.

Stap 3: Leren in het bijzijn van jouw veiligheid

Zolang de geboorteangst in het lijf van je kind zit, zal hij het dus niet anders kunnen. Het helen van de geboorte neemt al een heel groot deel van deze angst weg. Vervolgens kin je, afhankelijk van de leeftijd van je kind kun je vragen gaan stellen: ‘Wat heb je nodig om even te kunnen wachten tot ik bij je kan komen en je te helpen, wat kan ik voor je doen, want je hoeft het deze keer niet alleen te doen, ik ben er voor je om jou te helpen.’

Dit zal je kind als vanzelf meer vertrouwen geven waardoor hij stapsgewijs kan gaan ervaren dat wachten wel even kan. Heb daarbij aandacht voor zijn fysieke reacties en laat hem dit doen op zijn eigen tijd en tempo. In het veilige bijzijn van jou als ouder.

Stap 4: Help je kind het zelf te doen, blijf niet verlossen.

Help je kind het zelf te doen en blijf niet de verlosser die je kind heeft ervaren bij de geboorte. Vaak maakt de haast of irritatie dat we het snel even doen voor ons kind. Daarmee hou je het gevoel dat je kind het zelf niet kan én de paniekgevoelens in stand.

Stap 5: Je eigen frustratie verminderen, vermindert de paniek van je kind

De moeder in mijn praktijk heeft heel wat tips gekregen nu waar ze voorlopig thuis mee aan de slag kan, maar ik neem haar ook nog even mee terug naar het begin, waar we het hadden over dat zij voelde er zo alleen voor te staan. Zolang zij dit gevoel blijft ervaren, reageert zij ook van daaruit. Daardoor schiet haar kind juist meer in paniek dan minder.

De situatie kun je enkel blijvend veranderen door jezelf te bevrijden van je eigen onderliggende gevoelens die je kind spiegelt. De knopjes dus waar hij op drukt wegnemen.

 

‘Hoe kan ik mijn eigen frustratie dan oplossen?’

‘Want dat gebeurt steeds zo snel, al neem ik me nóg zo voor om het anders te doen!’, verzucht moeder. ‘Dat heeft te maken heeft met je eigen oude besluiten, die zijn altijd sneller’. Ik leg haar uit wat ik voor haar zou kunnen betekenen.

‘Oude pijn loslaten via diep lichaamswerk (zoals ik het geef in mijn praktijk) is een vorm van therapie waarin je via je lichaam je oude besluiten gaat herkennen, doorvoelt en opruimt. Er ontstaat zo ruimte voor een nieuw besluit, vanuit je eigen wijsheid en verlangen. Wanneer jij via je lijf herkent waar de pijn vandaan komt die hoort bij het ‘je geen goede moeder voelen’, deze opruimt en vervolgens vanuit je eigen verlangen een nieuw besluit neemt, dan kan jouw kind de volgende keer wel weer schreeuwen vanuit de woonkamer, maar hij raakt jou niet meer. Je hebt vervolgens veel meer geduld om de stappen te zetten die ik uitgelegd heb bij 1,2, 3 en 4. Eigenlijk is stap 5 dus de eerste stap’.

Ze geeft aan dat het eigenlijk wel heel fijn is om eerst aan jezelf te werken, haar kind is nog maar zo klein.

‘Wanneer jij aan jezelf werkt, help je als vanzelf al je kind.’

Deze berichten vind je vast ook leuk

Geen reactie’s

Laat een bericht achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.