‘Mijn kind wordt zo boos als iets niet lukt!’

En het enige wat helpt is dat ik het van hem overneem!

Hoe zelfstandig is jouw kind? Kan jouw kind goed alleen spelen? Hoe reageert je kind wanneer iets niet lukt? Raakt het in paniek, wordt het boos? Hoe vaak zegt jouw kind dat jij het moet doen als hij iets niet kan? Hoe machteloos voel jij je daarbij? Wordt je wel eens boos? Omdat hij zich nog steeds niet zelf kan aankleden of omdat jij zo weinig dingen voor jezelf kunt doen? Voel je je machteloos omdat je kind maar steeds onzekerder lijkt te worden?

Is jouw kindje tijdens geboorte uiteindelijk gehaald met een tang of pomp? Als eens nagedacht over hoe dat is voor je kindje?

 

‘Niet’ verlost worden. Wat betekent dat voor een kind?

Een kindje wordt pas verlost met een tang of vacuümpomp wanneer het niet meer zelf door het geboortekanaal kan komen.

Stel je eens voor: zo’n kindje zit dus op een gegeven moment vast, heeft te weinig ruimte, krijgt ademnood. Het weet niet wat er gebeurt.  Hoe hij dat moet oplossen, er is niemand die hem helpt. Het kindje staat er alleen voor en heeft uiteindelijk niet meer de kracht om het zelf te kunnen, of heeft het opgegeven…

Het lukt hem niet meer. Er dreigt dan een zuurstoftekort (met als mogelijk gevolg hersenletsel) waardoor de verloskundige thuis of de arts in het ziekenhuis besluiten in te grijpen.

Deze ervaringen tijdens de geboorte vertalen zich in gedrag als dingen niet zelf op kunnen lossen, iets niet zelf afmaken, onzekerheid, weinig autonomie, voelen dat je er alleen voor staat. Je kindje heeft maar letterlijk één manier ervaren om zich weer veilig te voelen, te kunnen ademen, ‘het te redden’: iemand anders neemt het van je over.

Pas dan is alles goed. En dat zal hij steeds blijven doen wanneer hij in een panieksituatie terecht komt waarvan hij denkt het niet zelf aan te kunnen.

 

Wat jij kunt doen

Belangrijk is dat je weer de parallel gaat leggen tussen het gedrag van je kind en zijn geboorte. Wat herken je bij je eigen kind? Hoe is het moment verlopen vlak vóór de tang- of pompverlossing? Hoe zwaar is het geweest? Heeft je kindje lang vast gezeten? Hoe is de eerste periode geweest vlak na de geboorte? Heeft je kindje veel gehuild? Is het loslaten een probleem? Of juist het leren zelfstandig worden? Maakt je kindje de dingen niet af, geeft het op wanneer het te moeilijk is? Raakt het boos wanneer iets niet lukt?

Wanneer je dit inzicht hebt, dan ben je al ver. Je zult merken dat je van daaruit anders gaat reageren. Je hebt nu namelijk begrip voor zijn gedrag, want wanneer hij dus thuis iets moeilijks ervaart en jij neemt het op dat moment niet van hem over, dan ervaart hij dus dezelfde paniek die hij heeft ervaren tijdens zijn of haar geboorte. Het is dus belangrijk voor je kind dat hij langzaam, op zijn eigen tijd en tempo mag gaan ervaren dat hij de dingen wel zelf kan afmaken, het wel zelf kan doen. Wat je bijvoorbeeld kunt zeggen op een dergelijk moment is: ’Ik zie dat je het wel heel moeilijk vindt om dit zelf af te maken. Je raakt helemaal in paniek. Denk je soms dat je dit niet kunt?’ Door op deze manier in gesprek te gaan, help je je kind met het hanteren van de situatie.

________________________________________________________________________________________

licentie foto

Deze berichten vind je vast ook leuk

Reactie’s (4)

  • Thea 4 jaar geleden Antwoord

    Mooie blog! Ben benieuwd hoe je het voelt voor kinderen die middels een sectio ter aarde zijn gekomen.

    Nadine Carter 4 jaar geleden Antwoord

    Beste Thea,

    Dat is in ieder geval al een hele andere ervaring dan een keizersnede zoals ze voorheen en soms nog gedaan worden. Ik ga me erin verdiepen. Warme groet, Nadine

  • Nadine Schartz 4 jaar geleden Antwoord

    Jaaaaa, die vraag had ik ook, Thea. Dus Nadine, misschien een volgend artikel 😉
    Superdank iig voor dit artikel want ik herken me hierin enorm; ben zelf met de tang verlost en herken vooral het gevoel van de paniek, het benauwd krijgen, te weinig ruimte voelen en het ‘alleen moeten doen’. En het daarom boos worden op de ander, omdat ie me niet helpt.

    Liefs!

    Nadine Carter 4 jaar geleden Antwoord

    Lieve Nadine,

    Voelbaar is het inderdaad hè, op die momenten…..ik ken ze zelf ook. Maar er is zeker wat aan te doen! In volgende artikelen zal ik ook aandacht besteden wat wij als volwassenen, of als moeder voelen….Er is nog zoveel om over te schrijven!

Laat een bericht achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.