‘Maar het is toch leuk?!’

Maandag 9 november, de eerste dag van het Sinterklaas journaal. Een drukker kind dan anders. Spanning in huis, niet luisteren, boze buien. De Sint is vakkundig met de deur in huis gevallen…

Iets wat leuk ‘hoort te zijn’, gaat ineens aanvoelen als ‘En we hebben nog zo’n lange weg te gaan….!’.

Sinterklaas is een feest speciaal voor de kinderen, iets wat wij grote mensen bedacht hebben. En iets wat wij, vaak, met veel kinderlijk eigen plezier voor onze kinderen organiseren en vooral meebeleven. Ik kijk met ontzettend veel plezier terug naar mijn eigen Sinterklaastijd. Mijn moeder maakte er echt een heel bijzonder feest van, al haar liefde voor ons zat erin volgens mij. Iets wat ik erg graag ook zo wilde gaan doen als ik moeder zou zijn, nam ik me altijd voor.

foto 48

Maar wat nu, als je kind het gewoon zó spannend en eng vindt dat het niet meer leuk is? Dan kun je daar al je liefde en eigen fijne herinneringen wel in willen stoppen, maar die komen niet aan. Al doe je nog zo je best. En dat kan best wel eens frustrerend zijn.

Zo had ik dus voor het eerst in 6 jaar te maken met een kind dat het echt niet leuk vond. Het was té spannend, té druk, té veel. En dat resulteerde in grote mond, ruzie, niet luisteren. En na een paar dagen ook bij mij gevoelens als machteloosheid en verdriet. En we moesten nog zo lang, het was pas net begonnen.

Herkenbaar?

In dit blog omschrijf ik wat ik gedaan heb (en dan sla ik dingen als ‘niet naar teveel activiteiten gaan’ over, want dan zou ik jou als ouder tekort doen, dat heb je vast al zelf bedacht). In dit blog geef ik je inzichten, niet zo zeer in hoe je de spanning kunt verminderen, maar in hoe jij  je kind kunt helpen zijn spanning te hanteren.

De spagaat

Vroeger kon ik de spagaat echt met twee vingers in mijn neus. De spagaat als het gaat over je eigen kind is wat moeilijker.

Wij als volwassenen bedenken een leuk feest, allerlei activiteiten om ons kind lekker kind te kunnen laten zijn en genieten van Sint en zijn Pieten. Bij de scouting, de zwemles, de voetbal, het buurthuis, overal zijn er extra feestjes om het Sintfeest te vieren. Maar die van mij wilde niet. En dan ontstaat er verwarring: ’Maar, het is toch leuk?’ hoor ik mezelf zeggen, je wilt toch proberen dat je kind het leuke feest mee kan maken. ’Mama, ik vind het niet leuk, ik vind het te druk.’

Mijn kleintje hoefde het maar een keer te zeggen, vooral toen ik dat gespannen snoetje erbij zag. Er is geen enkel kind dat voor zijn lol zegt: ’Ik wil niet naar Sinterklaas’.

De sherpa van je kind

En dan zie je dus hoe moeilijk je kind het heeft met iets wat wij bedenken. We hebben erg getwijfeld over ‘zullen we het dan maar eerlijk vertellen’? Dit blog is echter geen pleidooi over het eventueel liegen naar je kind over Sint en of dat wel goed is. Maar ik voelde de spagaat wel. Ik voelde me schuldig, we konden niet meer genieten van deze magie. Sterker nog, er waren veel boze buien. Pff, mijn kind had het moeilijk. En dat doet pijn.

foto 47


Ik wist dat die pijn kwam omdat wij Sinterklaas vieren. En dat maakte het dan ook ‘veel gemakkelijker‘ om zijn spanning te dragen, om de boze buien er te laten zijn, want het werd me ook duidelijk dat de magie verbreken nu nog helemaal geen optie zou zijn. We kozen er dus voor om Sinterklaas nog te laten bestaan. Ik vond dat ik dan ook deze last moest dragen.Een paar weken later kreeg ik het nog eens zo helder en treffend uitgelegd door Bertold Gunster in zijn Omdenkshow: ’Als ouder ben je de sherpa van je kind’. Een sherpa is de rugzak- en waterdrager van de bergbeklimmers. Zij volgen, dragen de last en zorgen voor de veiligheid. Maar ze volgen en dragen. Met gratie, in het belang van de klimmer.

Mooi beeld. Je verplaatsen in de rol van sherpa maakt het makkelijker om de last ook te kunnen dragen. Zeker als je daarbij beseft dat je als ouder je kind nou eenmaal frustraties aan hoort te bieden in het leven, om ze vervolgens daar ook mee te helpen die te leren hanteren.

Je maakt ze wegwijs in het leven. En daar hoort pijn bij, frustratie, boosheid en verdriet.

Zo leer jij je kind spanning te hanteren (en blijf je zelf ook overeind)

De spanning verminderde deels al vanzelf omdat ik de boosheid van mijn kind veel beter aankon, ik nam verantwoording en dat is echt het halve werk. Daarnaast heb ik mijn eigen belang ‘ik wil mijn kind zo graag dezelfde Sinterklaas geven als ik gehad heb’, aan de kant gezet en heb écht geluisterd naar mijn kind. Ikzelf vond dat niet zo lastig, maar de ander het duidelijk maken dat mijn kind het écht niet leuk vond, was soms wat moeilijker.

Daarnaast heeft mijn zoon een engel van een juf die het goedvond dat ik de hele dag op school was voor het Sinterklaas feest zodat mijn zoon kon genieten. Het was even omschakelen, schuiven, dingen verzetten, maar wat voelde het goed om mijn kind op die manier te kunnen begeleiden. Hij kon er zijn op dat moment zoals hij was, met hoe hij zich voelde. Hij hoefde niet te veranderen en heeft daardoor ook kunnen genieten.

Uiteindelijk vertaalde de spanningen zich in nachtmerries. We hebben hem de nabijheid gegeven die hij nodig had, bij ons in het grote bed. En ja, ik kwam slaap te kort daardoor, maar ik wist dat Sinterklaas niet eeuwig duurde en dat hij niet élke nacht een nachtmerrie had.

Zaterdagnacht, na pakjesavond had hij een hevige nachtmerrie en de zondagmiddag heb ik maar eens mijn oude dramatherapie kwaliteiten uit de kast getrokken. Samen zijn we zijn nachtmerrie gaan tekenen en opschrijven. We hebben er uiteindelijk een verhaal bij gemaakt met een betere afloop. Daarin heeft hij allerlei tools toe kunnen voegen die het voor hem veiliger maakte, dingen die hij nodig had waardoor hij sterker was dan in zijn droom, waardoor hij kon voelden dat hij niet meer overgeleverd was aan wat er gebeurde. Door deze opdracht heeft hij ook beter kunnen verwoorden wat hij voelde in zijn droom en wat hij nodig heeft nu.

Gelukkig was hij de maandag na het weekend vrij (een dagje thuis houden was anders een hele goede optie geweest). Langzaam komt ons manneke weer wat terug……

Ben je benieuwd naar hoe je een verhaal maakt met een kind?

Samen een verhaal maken is helend. Het helpt je kind situaties verwerken en maakt dat je kind woorden kan gaan vinden voor een situatie. Samen creatief bezig zijn en dan vertellen wat er is, is vele malen gemakkelijker dan de vraag beantwoorden aan tafel ‘Wat is er?’.

Binnenkort kun je vanaf de site de reader aanvragen. Dat zal aangekondigd worden via de nieuwsbrief en facebook. Meld je aan voor de nieuwsbrief en mis het niet!

licentie foto’s: https://www.flickr.com/photos/ilker/2493921217/in, https://www.flickr.com/photos/florisje/8196631588/in, https://www.flickr.com/photos/jdhancock/5968448601/in

 

Deze berichten vind je vast ook leuk

Geen reactie’s

Laat een bericht achter