Niet handelen naar het gevoel van je kind is soms het beste!

Ja, je leest het goed, soms moet je juist niet handelen naar het gevoel van je kind. Wat niet hetzelfde is als niet naar hem luisteren. Dat is natuurlijk altijd superbelangrijk, zonder dat gaat je kind zich langzaamaan afsluiten, denken dat wat hij voelt niet mag of dat hij zelf er niet toe doet. Maar dat is voor nu even een ander verhaal.

Niet handelen naar het gevoel van je kind is ook niet hetzelfde als hem in de steek laten, mocht je dat nu denken (en je stellig afvragen hoe het toch kan dat uitgerekend ik dat nu zeg). Er wel naar handelen op momenten dat het niet helpend is, is juist je kind in de steek laten. Het krijgt dan namelijk niet wat het nodig heeft.

 

Je kind beschermen

Kom, ik neem je mee naar een moeder in mijn praktijk die vertelde over een judo-les van haar zoon (11 jaar). Iets waar voor hem een grote uitdaging ligt, omdat hij een angst tegenkomt voor de pijn. Ze vertelde dat haar zoon een keer thuiskwam met het verhaal dat hij van de mat was gestuurd omdat hij begon te huilen vanuit zijn angst. Hij was verdrietig en boos omdat hij niet wil dat iemand zo met hem omgaat als hij bang is. Hij voelde zich totaal niet serieus genomen. De moeder was vervolgens boos geworden op de trainer en dacht op deze manier haar kind te beschermen.

Ze wilde graag weten van mij of het wel helpend was, want ze voelde zich er eigenlijk helemaal niet goed bij. Misschien had die trainer toch wel gewoon het juiste met haar zoon voor? Ze schaamde zich voor het appje dat ze meteen had gestuurd naar de judotrainer.

 

Als de pijn van je kind met jouw gevoel aan de haal gaat

Het moeilijke van angsten overwinnen is dat die soms zo met je aan de haal kunnen gaan, al voordat het moment daadwerkelijk daar is. Natuurlijk is luisteren naar je kind belangrijk en wil je weten waar hij tegenaan loopt, waar zijn angst over gaat en help je hem met wat hij kan doen. In die zin neem je hem natuurlijk serieus en handel je dan wel naar zijn gevoel door hem te helpen zijn angst te hanteren.

Op het moment dat haar kind boos thuiskwam, stond deze moeder voor een keuze: ‘ga ik mee met zijn gevoel, ik wil hem niet in de steek laten en voor zijn gevoel partij trekken voor zijn trainer’ of ‘ga ik met hem onderzoeken wat er nu precies is gebeurd’?  Dit gaat over ‘ga ik mee met mijn eigen gevoel om mijn kind te willen beschermen of doe ik wat er echt nodig is’?

Nu gaat dit niet zo bewust als ik hier omschrijf. Vroeger schoot ik vanuit een soort oermoedergevoel en eigen angsten meteen in keuze 1; als iemand zo met mijn kind omging raakte dat mij ook enorm. Ik geloof dat ik niet altijd de makkelijkste moeder was voor mensen die met onze zoon het beste voor hadden. Inmiddels heb ik een wijsheid opgebouwd waar ik elke dag weer dankbaar voor ben en kan ik ‘als vanzelf’ met hem onderzoeken wat er gebeurt in zijn leventje.

 

Van afwijzing naar eigen creatie

Ik ging ook met deze moeder bekijken wat ze had kunnen doen. We bekeken of het wel klopt dat de trainer haar zoon niet serieus nam. Ik opperde dat zijn trainer hem juist heel serieus nam. Eigenlijk een soort omdenken. Ze keek me even verbaasd aan. Een kind dat huilt en stopt met trainen moet je volgens mij niet pushen om door te gaan, maar juist even de ruimte geven om tot zichzelf te komen. Daar moest ze over nadenken. Ik ging verder: ‘Stel, jouw zoon had gezegd dat hij bang was, maar hulp wilde, dat hij wel wilde doortrainen, zou de trainer hem dan weggestuurd hebben?’ Ze besefte dat hij dan de hulp had gekregen die hij nodig had en dan dus ook serieus genomen zou worden. Het was een bijzonder moment van inzicht dat eigenlijk gaat over dat je zelf je eigen ervaringen creëert.

 

Uitspreken levert je veel op

De moeder heeft na dit inzicht met de trainer hierover gesproken en die voelde zich ook serieus genomen. Haar zoon kreeg een gratis privéles om te werken aan wat hij nodig had. Het is een heel proces en het zijn levenslessen: omgaan met dat wat er op je afkomt, je plek innemen en staan voor jezelf. Haar zoon wordt nu serieus genomen en krijgt zowel van zijn ouders als zijn trainer de steun die hij nodig heeft. Was deze moeder blijven hangen in haar beschermingsneiging naar haar kind toe, dan was de angst gaan groeien en had de trainer hen ook niet echt meer kunnen bereiken.

 

Hoe reageer jij op je kind?

Ga jij net als deze moeder (en ik vroeger ook) mee in de emoties van je kind omdat je zo geraakt wordt door zijn pijn, omdat jouw oude pijn in de weg zit? En wil jij net als ik als vanzelf vrij kunnen kijken naar een situatie, zodat je je kind echt helpt en steunt in wat het nodig heeft? Kom dan eens praten, dan kijken we samen naar wat jij op dit moment nodig hebt en wat ik voor je kan betekenen. Vraag hier een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek aan.

Deze berichten vind je vast ook leuk

Geen reactie’s

Laat een bericht achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.