Hoe jij zelf het geboorte trauma van je kind kunt helen

Heeft jouw kind een zware geboorte gehad? Heeft het vastgezeten in het geboortekanaal? Moest hij of zij meteen mee met de arts en kon jij je kindje niet meteen vasthouden? Dan mag je spreken van een traumatische geboorte. Jouw kindje heeft ademnood gehad, heeft zo klein als het was paniek ervaren. Zoals je wellicht weet is die eerste hechting (met mama) zo ontzettend belangrijk voor een kind. Wanneer dat dus niet mogelijk is geweest en je bent destijds als moeder ook niet geholpen in hoe je die hechting kunt herstellen of weer op gang kunt brengen, dan zul je nu ongetwijfeld merken aan je kind dat hij of zij jou moeilijk kan loslaten. En jij je kindje…. Het kan zijn dat je kinderen nu inmiddels pubers zijn en dat je dit herkent van toen ze klein waren. En wellicht herken je in hun pubergedrag ook wat hier staat.

Inzicht is een ding, maar dan?

Het probleem los je niet op, op het niveau waarop het zich manifesteert. Met andere woorden, wanneer jouw kind bang is om nieuwe dingen aan te gaan, dan help je je kind niet door te oefenen in het nieuwe aan te gaan, kleine stapjes te zetten, streng te zijn, hem sterk te maken….Je helpt je kind door de hechting opnieuw te ervaren, die tijd van alleen-zijn te helen.

 

Wat je zelf kunt doen

Samen in bad 

Is je kindje nog heel klein? Ga dan veel samen in bad. Koester je kindje in bad, draag het, wieg het. Daarmee creëer je weer dat veilige gevoel van de baarmoeder en kan je kindje weer voelen dat het veilig is. Geef je nog borstvoeding? Ook dat kun je dan in bad doen, dat is o zo fijn en genieten samen!Is je kind inmiddels ouder? Het hangt van de leeftijd af of je nog samen in bad kunt, maar zolang het past……zou ik zeggen écht doen! Samen liedjes zingen, de dag doorspreken, elkaars haren wassen, gek doen….. Deze heling is zo belangrijk. En, wanneer je met je kind(je) in bad gaat en samen deze veilige setting ervaart, heel je ondertussen ook je eigen innerlijke kind. Dat is dan mooi meegenomen!

 

Nabijheid

Iets anders wat je kunt doen is je kind zoveel mogelijk bij jou te laten zijn. De apen geven daar zo’n mooi voorbeeld in, die nemen hun kind erg veel bij zich, het lijkt altijd zo vanzelfsprekend als je naar ze kijkt.

Wanneer je weet en voelt dat je kind jouw nabijheid nodig heeft omdat het anders net zo angstig wordt als dat het heeft ervaren tijdens zijn geboorte, dan kun je hier heel anders naar kijken. Nu voelt het wellicht als ‘ik kan mijn kont niet keren….!’ Of:’ Hij plakt zo aan me!’ Wanneer je ziet dat je kind dus écht bang is, kun je gaan handelen vanuit compassie: ‘Hij is bang nu om me wéér kwijt te raken en heeft me nodig’. En dan kun je maar een ding doen: bied jouw nabijheid tot het goed voelt voor je kind. Herstel letterlijk het gemiste contact, liefst via huidcontact. Voel daarin wat goed voelt voor jezelf.

Is je kindje heel klein, draag hem dan zoveel mogelijk in een draagzak bij je. Heb jij je handen tenminste vrij! Jouw kindje ervaart dat het gewoon bij je mag zijn ongeacht wat jij doet en het leert dat jij ook andere dingen te doen hebt, maar lijfelijk er dus wel echt bent voor hem. Voor de oudere kinderen geldt in feite hetzelfde: laat ze bij je zijn, al doe je jouw eigen ding, ze ervaren dat je in de buurt bent.

En nu hoor ik je denken: ‘Maar ik moet ook naar mijn werk!’ Als je de tijd en ruimte hebt, laat je kind dan beslissen wanneer het moment daar is dat jij kunt gaan. Op school, crèche of een kinderdagverblijf is dit niet zomaar vanzelfsprekend, maar het zou zo fijn zijn voor jou en je kind als dat wel kon. Wanneer dit niet gaat op dagen dat je werkt, kijk dan of dat wel kan als je hem wegbrengt naar speelafspraakjes of logeerpartijtjes. Zo kun je gaan voorkomen dat je kind weggeplukt wordt bij je (net zoals hij bij je weggehaald werd bijvoorbeeld toen hij mee moest, in de couveuse gelegd werd….).

 

Maak emoties veilig

Jouw kind heeft jou nodig om zijn of haar eigen emoties te reguleren. De angst die het ervaren heeft tijdens de geboorte was zo groot en overweldigend, dat kan zo’n kleintje niet aan. Toen moest hij het wel alleen doen daar in het geboortekanaal of de couveuse…. Wanneer je kind dus opnieuw een dergelijke grote emotie ervaart, heeft het jouw nabijheid nodig om de emotie te kunnen doorvoelen. Daarbij is het belangrijk dat je dus ook je eigen emoties leert hanteren als dit moeilijk is voor je. Wanneer jij en je emoties veilig zijn voor je kind, kan jouw kind dus in alle veiligheid de eigen paniek voelen, maar ook gaan loslaten.

Het veilig maken van je eigen emoties doe je door oude pijn op te lossen die nog opgeslagen ligt in je lijf. Je leest hier hoe je dat doet. 

Deze berichten vind je vast ook leuk

Reactie’s (12)

  • Mooie blog. Nog één aanvulling; Mensen (1:10) die in de baarmoeder hun tweelinghelft hebben moeten voelen sterven komen eigenlijk al met een groot trauma ter wereld. Tel daar nog eens een moeilijke bevalling bij op en het probleem is nog groter dan het al was. Belangrijk dat daar meer aandacht voor komt. Het tekent iemand voor het leven.
    liefs, Aranka

    Nadine Carter 4 jaar geleden Antwoord

    Dag Aranka,

    Dat is zeker helemaal waar. Er is nog zoveel om over te schrijven, dit onderwerp is nog lang niet uitgeschreven inderdaad. Warme groet, Nadine

  • amanda 4 jaar geleden Antwoord

    Prachtig om te lezen. Mijn zoontje is nu 4 jaar en ik was jaren.. 4 jaar op zoek … overal waarom hij zo aan mij vast zit. Echt alleen mama en de hele dag. Extreem tot ik 3 weken geleden al iets las. En nu dit weer. Mijn bevalling was een hel. Arm kind zat vast. Adem nood en alles wat je hier boven leest. Verschrikkelijk. Meteen weg bij mama. Hij heeft hier dus last van. Eindelijk weet ik wat hij heeft.

    Bedankt voor dit artikel en wat fijn dat iknu weet wat er is.

    Gelukkig kan ik er goed mee omgaan. Ook al is het lood zwaar.

  • Nadine Carter 4 jaar geleden Antwoord

    Beste Amanda,

    Fijn dat je antwoorden hebt, dat scheelt zoveel hè? Veel sterkte, warme groet, Nadine

  • Sylvia Verduin 4 jaar geleden Antwoord

    Soms is er meer nodig om het geboortetrauma dat in het lichaamsgeheugen zit opgeslagen te verwerken. Ook is het belangrijk om te weten dat je al heel vroeg met baby’s aan deze problemen kan werken waardoor het kind de kans krijgt zich lichamelijk en geestelijk gezond te kunnen ontwikkelen, en kan zijn wie hij is. Een babytherapeut kan hier met kennis en inzicht van de pre- en perinatale psychologie veel in betekenen. Sylvia Verduin

    Nadine Carter 4 jaar geleden Antwoord

    Beste Sylvia,

    Er is inderdaad meer nodig, op meerdere vlakken. Ik geloof zeker dat wat je schrijft ook echt waardevol is. Ik werk, naast wat ik omschrijf, ook altijd met de ouders zelf. De artikelen daarover volgen nog. Warme groet, Nadine

  • […] https://nadinecarterdotnl.wordpress.com/2015/03/23/hoe-jij-zelf-het-geboorte-trauma-van-je-kind-kunt… Ik liep met de bevalling van Noah een trauma op. Zo’n groot trauma dat ik er ruim een jaar later EMDR therapie voor kreeg. Niet eerder had ik nagedacht dat het voor Noah zelf ook heel traumatisch kon zijn, tot ik bovenstaande blog te lezen kreeg. De eerste regels maken mij duidelijk waar ik eerder niet aan dacht, niet aan wilde denken. Onze kleine man heeft het zwaar gehad, ook hij heeft een trauma opgelopen.  […]

    Nadine Carter 4 jaar geleden Antwoord

    Wat mooi dat je nu tot dit inzicht komt en wat fijn voor jouw Noah dat hij nu dus ook kan gaan helen. Het is nooit te laat om te helen! Warme groet, Nadine

  • Patricia 3 jaar geleden Antwoord

    Hoi Nadine,
    Mijn dochter (Nadine van 9) heeft toen ze 3 maanden oud was een verstikkkingservaring gehad waarbij ik haar uit paniek naar een buurvrouw gebracht heb en haar daar achtergelaten heb zodat ik de ambulance kon bellen. Deze ervaring heeft ook een grote invloed op haar gehad. Kan ik dit in dezelfde hoek plaatsen als de voorbeelden in jouw artikel? Mijn dochter heeft snel last van angsten. Ik probeer haar daar met mijn kennis als gezinscoach bij te ondersteunen maar het lijkt heel diep te zitten en weet niet altijd waar ik goed aan doe. Gevoelsmatig gelden jouw tips ook voor mijn dochter maar ik vraag me af of ze niet nog iets extra’s nodig heeft. Ik heb haar laatst over die ervaring verteld waarbij er bij ons beiden emoties los kwamen,dat was mooi en fijn.

    Hartelijke groetjes,
    Patricia

    Nadine Carter 3 jaar geleden Antwoord

    Beste Patricia,

    Dat voel je goed aan. De geboorte is vanuit de Innerscore visie de periode ín de baarmoeder, de geboorte zelf en de eerste periode daarna. Dus de heling van dat moment, waarvan ik me kan voorstellen dat dit voor beiden traumatisch is geweest, is nodig. Belangrijk is ook om te kijken wat het effect op jou als moeder is (geweest). Met regelmaat zie ik in mijn praktijk bij ouders die zoiets meegemaakt hebben als jij omschrijft, dat ze moeite hebben met hun kind los te laten. Ook dat heeft weer met je eigen ervaringen te maken. Als je meer wilt weten, dan kun je me altijd even bellen. Warme groet, Nadine Carter (0416-663960)

  • Naomi Slembrouck 3 maanden geleden Antwoord

    Beste,

    Mijn dochter is 15maanden en heeft PTSS… al wat je beschrijft gebeurd hier… Ik ben,samen met haar, in behandelingen in Leuven op kinderpsychiatrie. We zijn sinds kort ook met babytherapie gestart (kan tot 18 maanden).
    Ik zou omtrend dit thema graag meer lezen. Bestaat hier een interessant boek over? nog meer artikels?

    alvast bedankt

    mvg Naomi

    nadine 3 maanden geleden Antwoord

    Beste Naoimi,

    Het klinkt goed waar je mee bezig bent. Op mijn site staan verschillende artikelen over geboorte trauma’s die je nog verder kunt lezen. Ik weet niet precies wat je wilt lezen dus dat wordt wat lastig adviseren maar via google kun je ongetwijfeld veel vinden, of via de plek waar je nu de ondersteuning vindt. Alle goeds voor jullie, wat fijn voor jullie meisje dat ze al zo snel het mag verwerken.

    Warme groet, Nadine

Laat een bericht achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.