Hoe je door écht te kijken naar je kind, kunt ‘horen’ wat het zegt

Je weet gewoon dat er iets is met je kind. Maar als je vraagt wat er is krijg je als antwoord ‘niks’. Dat ben je misschien wel gewend, hij uit zich nooit echt heel gemakkelijk, denk je dan. Hoe mee je er naar vraagt hoe gefrustreerder het antwoord. Je laat het rusten.

Maar zonder dat we het weten kunnen onze kinderen zich al lang verdrietig voelen of gefrustreerd voelen. Kunnen wij ze af en toe op hun kop hebben gegeven voor een trek in het gezicht waar ze maar niet mee ophouden. Zonder dat we het weten voelen ze zich al die tijd alleen en gespannen omdat wij wel luisteren maar niet kijken. En niet weten wat we met ons vage onderbuik gevoel moeten doen. Hoe machtelozer wij ons voelen, hoe meer alleen onze kinderen zich voelen. Je krijgt er een knoop van in je maag. Want wat doet het zeer als je je kind niet kunt bereiken en helpen!

Hoe komt het nu dat we dus wel ergens voelen dat er iets niet helemaal lekker gaat met ons kind, maar het niet weten? Dat komt omdat wij mensen in onze communicatie gericht zijn op woorden en luisteren en veel minder op kijken.

Communiceren lijkt eenvoudig. We doen het de hele dag. Met woorden, maar met name met gebaar. Ondanks dat we meer vertellen met gebaren en signalen, zijn we veel gericht op luisteren. En juist dáár kan het dan mis gaan. Want onze boodschap ligt niet in onze woorden, maar in wat we voelen, onze signalen. Onze échte boodschap, die we zelf misschien niet eens weten of veilig weggestopt hebben. Luisteren naar woorden is veiliger. Woorden is onze comfortzone. Kijken naar signalen vergt moed. Want dan zie je wat er écht is.

Heb jij die moed? En anders geef ik je die een beetje in dit artikel.

Lees verder op vrouw en passie

Deze berichten vind je vast ook leuk

Geen reactie’s

Laat een bericht achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.