Je eigen spoor volgen

Je wilt graag je eigen ding doen, je eigen weg gaan.

Het verlangen brandt bijna in je.

Samen met de angst.

De angst dat wanneer jij doet wat je wilt, de ander pijn doet.

Die ander verdrietig zal zijn, door jou.

Natuurlijk weet jij heel goed dat dit niet zo is.

Je verstand is op dat moment heel wat wijzer dan je gevoel.

Maar je gevoel wint.

 

Ooit ben je het spoor van de ander gaan volgen

Als kind volg je automatisch het spoor van je ouders, zij zijn je wegwijzer in het leven. Later kies je voor een partner en volg je zijn of haar spoor. Om welk spoor het ook gaat, het kan zijn dat het spoor dat eerst zo helpend en prettig was, gaat knellen en wringen. Niet meer zo goed voor je is als het was. Je wilt je eigen spoor gaan volgen, maar je voelt je tegengehouden, bent bang de ander pijn te doen of je vraagt je af of je het wel kunt.

In dit proces, waarin je van spoor zou wisselen, kun je allerlei obstakels tegenkomen. Het gaat niet altijd vanzelf of zonder slag of stoot. In dit blog wil ik je graag laten zien wat je kunt tegenkomen. Ik geef je inzichten hoe jij van jouw eigen spoor een feit kunt maken.

Van spoor wisselen

karrespoor

Ergens onderweg, op het spoor van de ander dat jij bent gaan volgen vanuit liefde of loyaliteit, ben je je verantwoordelijk gaan voelden voor het welzijn van de ander, jullie relatie.

Verwachtingen en teleurstellingen zijn de metgezel.

Die ander, kan je partner zijn, een vriend(in), je ouders, broer of zus. Jouw verstand weet heel goed dat die ander verantwoordelijk is voor zichzelf. Maar jouw gevoel, je angst, prent je het steeds weer in: als jij kiest voor jezelf laat je die ander in de steek.

Hoezeer het soms ook lijkt dat de ander ‘de schuldige’ is aan het feit dat jij niet van spoor durft te wisselen, uiteindelijk is het een co-creatie van jullie samen. Je bent er samen verantwoordelijk voor, maar alleen jij kunt iets met dat deel waar jij  zelf verantwoordelijk voor bent, voor datgene wat jij doet in jullie relatie. Uiteindelijk creëer je steeds je eigen ervaringen in het leven.

Dat is heel pijnlijk om te constateren, om echt te voelen.

Beseffen dat je, datgene wat je zo moeilijk vindt en zo graag wilt loslaten, of waar je boos over bent, dus zelf creëert.

Het van spoor willen wisselen kan voelen als een strijd, tegen of met die ander. Maar het is eigenlijk een strijd met jezelf. Een strijd die gaat over ‘durven kiezen voor jezelf’. En het klinkt zo simpel, overal kun je erover lezen. Hoe je je hart kunt volgen, jezelf op de eerste plek kunt zetten.

Maar doe het maar eens. Wanneer jij van spoor probeert te wisselen, gaat het schuren en wringen. Het kabaal doet je terugschrikken.

Een paar inzichten om je te helpen van spoor te wisselen

11-08-09-2012 (voetpad-voorkeur)
Besef dat je niet bij de ander moet zijn om van spoor te wisselen en van je eigen spoor een feit te maken, maar bij jezelf. Dat je durft te kiezen voor wat voor jou goed is, voor je gezin. Dat je beseft dat je wellicht al zoveel gedaan hebt om de dingen te veranderen, maar dat het niet gelukt is, niet zoals je gehoopt had. Het zal voelen aanvankelijk als kiezen tussen twee kwaden.

Probeer ook te beseffen, wanneer jij voor jezelf wilt kiezen en de angst jou in de greep houdt, dit ook vaak gevoed wordt door die ander, wat het vaak zo moeilijk maakt om je eigen spoor te volgen. Als dat zo is, dan kost het veel tijd en zal je door veel emoties, waaronder die van angst voor verlies heen gaan, angst voor de boosheid van de ander of het gevoel de ander in de steek te laten. Neem die tijd alsjeblieft. Heen en weer blijven wisselen van spoor zal uiteindelijk meer pijn en moeite kosten dan in het begin het meteen in een keer goed doen.

En anderzijds, je kunt het niet anders doen dan waar jij aan toe bent.

Met andere woorden: volg je eigen proces hierin, waardeer alles wat je tegenkomt, waardeer je stappen, je misstappen en de pijn.

Het meest moeilijke is misschien wel als het gaat over het loslaten van datgene dat niet meer goed is voor je, het loslaten van de ander wellicht, dat je écht gaat durven loslaten. Dat betekent loslaten zonder al meteen een toekomstplaatje in te vullen. Loslaten zonder te durven weten wat er komt. Dat je de pijn en het verdriet dat daarbij komt durft te dragen.

En bovenal misschien wel: durf de boosheid die je ervaart naar de ander (als je die hebt), om te zetten in positieve energie naar jezelf. Deze energie heb je hard nodig om tot jezelf te komen, je eigen pad te gaan bewandelen. Dit gaat dan uiteindelijk ook over dankbaarheid en op een bepaalde manier ook over vergeving.

Om dit allemaal te bereiken, om van jouw eigen spoor een feit te maken, is afstand nemen van datgene dat jou in dat oude spoor houdt, noodzakelijk. Er de tijd voor nemen, stil durven staan.

Deze afstand, deze stilte, zal maken dat je tot antwoorden komt die je nodig hebt. Het zal je de ruimte geven om te ontdekken wie je zelf bent, te ontdekken wat jouw weg is. Afstand nemen van die ander zal zoveel makkelijker zijn vanuit liefde en compassie voor jezelf en die ander.

Heb vertrouwen in de toekomst, hoe die ook loopt, dat datgene zal gebeuren dat goed is voor iedereen (ja ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan, proberen is al genoeg, soms een vleugje van vertrouwen ook).

HET GROTE LOSLATEN DUS

Ondertussen, voor je daar bent, doet het gewoon pijn. En ook dat hoort bij het kiezen voor je eigen weg. Ga er maar doorheen, eenmaal de stap gezet is er geen weg meer terug. Er doorheen gaan, zonder oordeel naar de ander, zonder oordeel naar jezelf.

Uiteindelijk is daar jouw eigen spoor, die jij met verve zal volgen.

Ik wens je alle goeds, warme groet Nadine Carter

Wil je meer weten hoe je van jouw eigen spoor een feit kunt maken? Lees hier het verdiepende artikel op vrouw & passie: http://www.vrouwenpassie.nl/artikelen/welk-spoor-volg-jij/

Deze berichten vind je vast ook leuk

Geen reactie’s

Laat een bericht achter